เบื้องหลัง: งานศิลป์ของ Project DAYLIGHT

คอนเซ็ปต์แรกของ Project DAYLIGHT เป็นสีเทา เทาอย่างมืออาชีพและน่าเชื่อถือ แต่ผิดโดยสิ้นเชิง เมืองที่ถล่มลงถ้าวาดอย่างซื่อตรงจะกลายเป็นที่ที่ใคร ๆ ก็อยากหนีออกไป ในขณะที่เรากำลังทำเกมของตัวละครที่เลือกจะอยู่ต่อ

เราจึงเขียนกฎหนึ่งข้อแปะไว้บนผนัง ทุกช็อตต้องมีบางอย่างที่ยังเติบโตอยู่ วัชพืชที่แทรกผ่านคอนกรีต ผ้าที่ตากอยู่ ประตูที่เพิ่งทาสีใหม่ ซากปรักหักพังเป็นเพียงฉาก ไม่ใช่ตัวเรื่อง พอมีกฎข้อนี้ ชุดสีก็ลงตัวภายในสัปดาห์เดียว

สีคือสิ่งที่พาอารมณ์ทั้งเรื่อง ชั่วโมงแรกอยู่ในโทนฟ้าเย็นที่ไม่ยอมเป็นเช้าเสียที เมื่อเร็นค่อย ๆ ซ่อมมุมเล็ก ๆ ของย่านนี้ สีเหลืองอมส้มอุ่น ๆ จะคืบเข้ามาในเงา จนถึงองก์สุดท้าย ถนนสายเดิมสว่างราวกับมีใครเปิดหน้าต่างทิ้งไว้

ซากปรักหักพังเป็นแค่ฉาก สิ่งที่งอกกลับขึ้นมาต่างหากคือตัวเรื่อง

ให้แสงเป็นคนเล่าเรื่อง

ในเชิงเทคนิค งานส่วนใหญ่อยู่ในไลท์พาสที่เราเขียนขึ้นเอง แสงกลางวันของไทยแข็งและคอนทราสต์จัด แทนที่จะฝืน เราเลือกโอบรับมัน ขอบเงาคม เงาลึก และฝุ่นในทุกลำแสง ทีมอาร์ตสภาพแวดล้อมออกไปถ่ายภาพอ้างอิงในย่านเก่าของกรุงเทพฯ อยู่หลายเดือน

สิ่งสุดท้ายที่เราเติมเข้าไปคือความไม่สมบูรณ์ เดคัลที่วาดด้วยมือ ป้ายพื้นหลังที่เพอร์สเปกทีฟเพี้ยนนิดหน่อย รอยแปรงที่ยังเห็นได้ตรงขอบภาพ โลกที่ถูกซ่อมโดยผู้คน ก็ควรดูเหมือนถูกซ่อมโดยผู้คนจริง ๆ